Kody 2D

26 czerwca 1974 roku nastąpił pierwszy komercyjny odczyt kodu kreskowego. Odczytano kod kreskowy z paczki gumy do żucia używając czytnika firmy PSC (obecnie Datalogic). Od tego czasu popularność kodów kreskowych wzrosła do tego stopnia, że są stosowane dosłownie w każdej dziedzinie życia, w każdej branży przemysłowej. Swoją rosnącą popularność kody kreskowe zawdzięczają szybkości odczytu, dokładności zapisanej informacji oraz ogromnej funkcjonalności i niskim kosztom wytworzenia i obsługi.

Wraz ze wzrostem popularności kodów kreskowych oraz wygody ich stosowania, zaczęły się pojawiać potrzeby zapisu w nich większej ilości informacji, możliwości użycia różnych zestawów znaków oraz zmniejszenia powierzchni kodu zachowując jednocześnie odległość odczytu.

W rezultacie podjęto starania w celu opracowania kodów kreskowych, w których można by zapisać większą ilość informacji np. zwiększenie maksymalnej ilości znaków w kodzie lub opracowania kodów piętrowych. Okazało się że takie rozwiązania zwiększają objętość kodu, znacznie utrudniają proces odczytu takiego kodu oraz zwiększają koszt wydruku.

Kody dwuwymiarowe (2D) powstały w odpowiedzi na rosnące potrzeby użytkowników eliminując jednocześnie część wad kodów kreskowych.

Kody 2D są stale rozwijane od kodów zapisanych w postaci piętrowo połączonych kodów kreskowych do kodów macierzowych o zwiększonej gęstości, mogących zapisać większą ilość informacji oraz posiadających większą odporność na uszkodzenia kodu. Takie kody wprowadza również GS1 jako kody handlowe.

W związku z tym, że Kod QR był pierwszym kodem 2D, a zarazem cechuje się on stosunkowo dużą pojemnością informacji oraz odpornością na uszkodzenia, na jego przykładzie zostaną przedstawione kluczowe cechy kodów dwuwymiarowych.

Standardowy kod kreskowy może zawierać maksymalnie 20 znaków. W kodzie QR można zapisać do kilkuset razy więcej danych.

W powyższym przykładzie kodu QR zapisano 300 znaków alfanumerycznych

Po opracowaniu Kodu QR powstało jeszcze kilka innych kodów 2D. Każdy z nich inaczej wygląda ma inne możliwości i właściwości. W poniższej tabeli porównano najczęściej stosowane kody dwuwymiarowe.

Ze względu na fakt, że w kodzie dwuwymiarowym informacje są zapisywane w pionie i w poziomie, ta sama ilość informacji może być zapisana na 1/10 powierzchni standardowego kodu kreskowego.

Kod QR posiada cechę odporności na uszkodzenia i zabrudzenia. Informacje zawarte w kodzie mogą zostać poprawnie odczytane nawet przy uszkodzeniu do 30% powierzchni kodu.

Możliwe jest zastosowanie w kodzie czterech poziomów korekcji błędów w zależności np. od warunków otoczenia, w jakim używane są kody. Im większy zastosujemy poziom odporności na uszkodzenia, tym lepsza będzie tolerancja błędów, ale zarazem zwiększy się wielkość kodu. Poziom Q lub H powinien być stosowany w warunkach przemysłowych, gdzie kody często ulegają zabrudzeniom, natomiast poziom L powinien być wystarczający w czystych środowiskach, gdzie koduje się duże ilości informacji. Najczęściej używany jest poziom M (15%).